Plots toch een wedstrijd op onze vrije zondag! Athos kon over 3 weken niet in de zaal, dus die hebben we nu al gespeeld. Een plotselinge wending, maar achteraf gezien nog niet zo slecht. De eerste set begon Athos met het betere spel. Ze liepen enkele punten uit, maar dat wisten we nog te corrigeren. Op het eind van de set werd het nog even spannend. Maar Athos wist de setwinst binnen te halen.

De tweede set verliep voor ons nog minder. Ondanks dat het puntenverschil aan het einde niet zo gigantisch was kwamen we toch flink achter, meer dan 10 punten. Het goedmaken van deze achterstand ging niet zonder slag of stoot. Athos wist dit vaak genoeg te onderbreken om de setwinst veilig te stellen. Toen zat er voor ons nog maar een ding op: alles of niets.

De derde set begonnen we dan ook wat meer gestructureerd te spelen. De passes, waarvan tot dan toe maar een klein deel goed aankwam, werden beter en dat was meteen een boost voor de aanval. Ook de blokkering begon beter te lopen. Al met al genoeg om niet met een 3-0 nederlaag naar de kantine te hoeven. En het sprankje hoop deed ons nog verder opleven. Met de gedachte aan de Nederlandse dames tegen USA werd de wedstrijd verdere gespeeld.

Ook in de vierde set werd de elan en de inzet volgehouden. Ondanks ferme tegenstand kon Athos deze opleving van ons niet de kop in drukken. Zij gingen geforceerder spelen en daardoor werden meer eigen fouten gemaakt. Dat hielp ons natuurlijk ook nog eens. Met het tot dan toe grootste verschil wisten wij deze set binnen te slepen. Dat betekende 2 – 2 en een beslissende set om het af te maken.

In de beslissende set begonnen we weer goed. Echter dreigde Athos nu vlak voor de wissel van speelhelft onze voorsprong weer weg te vagen. Met wat extra energie en inzet konden we dit echter voorkomen. Na de wissel van speelhelft was het echter snel gedaan. De weerstand van Athos was definitief gebroken en we wisten deze vijfde set en daarmee de wedstrijd te winnen. Ook voor ons was dit wel de verrassing van de dag. Hoe vaak dat we in Sevenum niet tegen een verlies waren aangelopen. Maar daar was nu eindelijk een einde aan gekomen.

Na afloop weer de teamfoto’s, elk apart en gezamenlijk. En daarna gezamenlijk naar de kantine. Onder het genot van koffie en gebak en andere drankjes werd de uitslag nog eens gevierd. En daarna ging weer ieder voor zich naar huis. Nee, niet samen uit samen thuis. Trouwens, samen uit was ook al relatief. De kortste route wil daar wel eens roet in het eten gooien. Maar dat is op zo’n steenworp afstand en bij volwassenen ook geen probleem.