Dat het niet gemakkelijk zou worden wisten we al. Uit was de eindstand ook 3 – 1, dus toen verloren we. De scheidsrechter daar had wel af en toe een vreemd inzicht, maar ondanks dat we daardoor enkele punten verloren is dat niet de hoofdzaak van het verlies. We moesten dus voor onszelf wat rechtzetten. En dan maak je mee dat tijdens het inspelen nog een spierblessure optreedt. Ook dat nog!

De eerste set speelden we dan ook ver beneden ons eigen peil. De basis van het volleybal was ver weg. Geen los-roepen, elkaars ballen pakken (meestal dus wegtikken), weinig beweging. Ja, we stonden als een huis! Dat we aan het einde van de set, toen het al veel te laat was (we stonden 5-19 achter) toch nog wakker werden was duidelijk te merken. De inhaalstrijd begon echter te laat, dus verloren we deze set.

De tweede set begonnen we goed, zoals we de eerste waren geëindigd. Tupos begon te wankelen en te kraken en kon het niet meer volgen. Alleen werden we, toen de voorsprong “groot genoeg” was onnauwkeurig en onoplettend te spelen. Het duurde een aantal punten en time-outs voordat we daar overheen kwamen. Maar toen wisten we ook door te drukken en de set te winnen.

De derde en vierde set leken veel op de tweede. Goed beginnen, inzakken maar toch weer winnen. Daarmee was de wedstrijd dus in de knip en konden we weer onder de douche zingen. Maar vandaag leek dat wel op het begin van de eerste set.

Daarna, met wat lopen en moeite, konden we toch nog aan de koffie. Maar dat pijnlijke verhaal houden we maar buiten de pers. De koffie en het bier daarna smaakten echter voortreffelijk.